Mijn schilderij op reis

Er was eens een schilderij dat op reis ging. Ik ben zo benieuwd hoe de reis zal gaan. Wordt het een lange reis, een verre of een korte? Gaat het makkelijk, of juist heel moeizaam. Maar één ding weet ik zeker en dat is waar de eerste stop is: bij Maruska alias Roestompoes.

  • Omdat mijn schilderij zich vast thuis voelt tussen alle kleuren daar.
  • Omdat ik haar al jaren op Instagram volg.
  • Omdat ze een geweldige quote heeft hangen over een prinsesje (en ik heb een zwak voor sprookjes).
  • Omdat ik nu eenmaal moest kiezen en dat best lastig vond.

Ik wens Roestompoes heel veel plezier met mijn schilderij!


En daarna?

Wil je het schilderij ook? Niet getreurd! Over ongeveer 20 dagen gaat de reis weer verder. Misschien naar jouw huis? Volg @schilderijopreis op Instagram of @roestompoes of mijzelf of alledrie.

1 schilderijopreis in detail

Ondertussen neem ik afscheid van mijn schilderij.
Ik mompel wat: ‘Iedere reis begint met één stap.’
‘Het gaat niet om je bestemming, maar de reis ernaartoe.’
Het is maar een stukje doek en wat verf.
Tabee, toedeloe, doewie, tot ooit.
Misschien zal ik je missen.

Advertenties

Prchtg en mijn schilderijopreis

Op het blog van Jessica en Fleur heb je misschien de prachtige foto’s van ons huis gezien. Bij het zien van die foto’s was ik me echt weer even bewust hoe mooi ons huis is en hoe fijn het is dat wij hier mogen wonen. Eén ruimte zette Jessica niet op de foto en dat is de zolder. Deze is ook niet echt fotogeniek. De zolder staat vol kerstspullen, winterspullen, dozen waarvan ik geen idee heb wat er in zit en schilderijen, heel veel schilderijen, van mezelf dus. Ik schilder namelijk al jaren. De mooisten krijgen een plekje in huis, maar eerlijk gezegd zijn dat er inmiddels ook best veel.

auto detailkwast.

Toen ik een schilderij op Instagram zette, kreeg ik mooie, lovende reacties, waarna ik opperde om mijn schilderij rond te laten reizen. Dat is inmiddels een jaar geleden, maar het idee van het schilderij op reis is altijd blijven hangen. Het lijkt me de hoogste tijd om mijn plan tot uitvoer te brengen.

Dus hierbij mijn plan:

voor chris
foto door Jessica van Prchtg.nl

Dit schilderij mag op reis, zo ver en zo vaak als het maar wil. Of liever gezegd zo ver en zo vaak als jullie willen. Ik wil natuurlijk wel graag weten waar het (uit)hangt, dus iedereen moet de reis kunnen volgen via Instagram.

Stel, je krijgt dit schilderij: je mag het 20 tot 30 dagen houden. Hang het op of zet het neer. Kijk ernaar. Geniet ervan. Koester het. In die tijd maak je één of heel veel mooie foto’s en plaatst die op Instagram met de #schilderijopreis en tag je @schilderijopreis.

Op doorreis
Na 20 tot 30 dagen, of eerder als je het schilderij helemaal zat bent, is het tijd om afscheid te nemen en kun je het schilderij aan iemand doorgeven of -sturen. Via Instagram of misschien ken je iemand die het leuk zou vinden? Maakt niet uit wie of waar, als diegene maar op Instagram te vinden is (en een openbaar account heeft). Ik kan ook altijd meehelpen met zoeken! Mail me gerust.

Vervolgens stuur je het schilderij op of geef je het door. Als het versturen een probleem is (bijvoorbeeld omdat diegene in Barcelona woont en jij in Nederland), mail me even, dan denk ik graag met je mee (ik heb wel zin in een weekendje Barcelona..!).

Win * Win * Win
Wil jij als eerste het schilderijtje van het autootje met ballonnen tijdelijk onderdak geven? Laat dan hieronder of op mijn Instagrampagina een berichtje achter. Ik zou het superleuk vinden als je mee wilt doen met deze reis. Degene met de mooiste foto op Instagram krijgt op 1 mei 2018 een schilderijtje van mij. Ik hoop dat het schilderij een prachtige reis gaat maken.

 

 

De vis en de reiger

Dus ik houd van mooie uitspraken. Niet op een houten bordje voor aan de muur, maar zo één om te bewaren op Pinterest of om door te sturen naar een vriend(in). Eentje waar je kippenvel van krijgt. En dan niet alleen die gezegdes uit China waar nog nooit iemand van heeft gehoord, maar soms ook een hele simpele, wereldberoemde. Gewoon, omdat die zo waar is:

Nadat het kleine visje de oude vis wel honderd keer had bedankt voor zijn wijze woorden zwom hij weer terug naar huis. Het visje vertelde aan iedereen wat hij had gezien en geleerd. Hij zei tegen zijn vrienden en familie dat je niet moet kijken naar alles wat niet lukt en wat zeer waarschijnlijk nooit gaat gebeuren. Dat je niet moet mijmeren over de toekomst, maar dat het hier en nu zo prachtig is. En dat je daar nú met volle teugen van moet genieten. Hij liet hen de wolken op het water zien en al snel sprong iedereen graag en vaak boven het water uit. Het was een wonderlijk gezicht al die blije visjes die uit het water sprongen.

 Dat vond de reiger ook, die toevallig over de vijver heen vloog. ‘Wat gek’, dacht hij en hij landde aan de rand van het water. Toen hij dichterbij kwam, zag hij kleine en grote, dikke en dunne, jonge en oude visjes. Ze sprongen omhoog uit het water om daarna weer kaarsrecht het water in te duiken. En daarna weer en weer en weer. Het leek bovendien alsof ze heel hard lachten.

Alsof dit nog niet gek genoeg was, hoorde de reiger de vissen praten. Hij stak zijn hoofd door het riet, nog dichter bij de vissen en hij hoorde ze roepen: ‘Wauw!’ ‘Heerlijk dit, kijk die wolk!’ ‘Carpe diem!’. Een vis die Latijns praat? De bek van de reiger viel open van verbazing. Op dat moment sprong het kleine visje vlakbij de reiger omhoog. Hij lachte en riep: ‘Pluk de dag!’ De reiger dacht: ‘Pluk de vis!’ En met een snelle hap at hij het kleine visje op.

 

De moraal van dit verhaal: Geniet van je leven. Het duurt soms maar even.

bloesem boven water

Vis in de boom

Ooit begon ik dit blog omdat ik mooie dingen wilde verzamelen en delen met de wijde wereld. Ik had geen duidelijk omschreven plan, het leek me gewoon leuk. Als je goed om je heen kijkt, is er zo ongelooflijk veel moois te zien. Ik vind van alles mooi. Interieur, kunst, wolken, de maan, mijn kinderen, woorden.

Het zijn dus niet alleen plaatjes, maar ook woorden. Het zal de leeftijd wel zijn (of een gigantische midlifecrisis), maar de laatste tijd denk ik steeds vaker na over hoe je je leven zo mooi mogelijk maakt. En daar schrijf ik dan over. Niet met woorden als kwetsbaarheid of in je kracht staan, die heb ik iets te vaak gehoord, maar over pratende vissen en prinsesjes.

Want in sprookjes doen ze het: lang en gelukkig leven. Niet vanaf dag 1. Er gebeurt altijd wel iets vreselijks. Je moeder blijkt een heks te zijn of je wordt opgegeten door een draak. Maar uiteindelijk komt de prins op het witte paard langs of wordt de reus je beste vriend. En dan… ja dan gebeurt het: je leeft nog lang en gelukkig.

‘Allemoois’ wilde ik dit blog noemen, maar dat bestond al. Toen dacht ik aan een Chinees gezegde dat ik ooit ergens las. Over een vis in de boom.

 

Er was eens een visje. Hij woonde met zijn vader en moeder in een mooie, grote vijver. Zijn ouders waren zo ongelooflijk trots op hun zoon; ze glommen ervan. Het visje had een fijn leven in de vijver, maar hij zat ook vol dromen. Prachtige, grote dromen.

Op een dag kwam het visje terug van school, waar hij had geleerd over de mens, en hij vroeg aan zijn ouders: ‘Later als ik groot ben, wil ik net als een mens rennen en springen en huppelen. Kan dat? Dat lijkt me fantastisch!’ En zijn ouders, die zo blij waren met hun enige, mooie vissenzoon en hem niet verdrietig wilden zien, zeiden: ‘Ja hoor. Dat kun jij later.’ Het visje lachte tevreden. Dat ging hij doen: huppelen, springen en rondjes rennen.

Op een dag landde een libelle op het lelieblad boven het visje. Hij bekeek haar eens goed van dichtbij en vroeg aan zijn ouders: ‘Krijg ik later als ik groot ben ook vleugels zodat ik door de lucht kan vliegen naar waar ik maar wil? Dat lijkt me meer dan fantastisch.’ En zijn ouders zeiden: ‘Ja hoor. Dat kun jij later.’ Dat maakte het visje blij en hij zwom vrolijk verder.

Op een dag zwom het visje op zijn rug en hij zag grote, zachte, witte wolken langzaam voorbijschuiven aan een prachtig blauwe lucht. Het visje vroeg zijn ouders of hij, later als hij groot was, op de wolken kon liggen. Zijn ouders keken elkaar even aan en zeiden zacht: ‘Ja hoor, dat kun jij later.’

Maar op een dag was het later. Het visje had nog geen benen, ook geen vleugels en de wolken leken oneindig ver weg. Het visje was zwaar teleurgesteld. Hij ging naar zijn ouders en vroeg: ‘Wanneer is het later?’ Zijn ouders schrokken. Ze keken hem niet aan en mompelden: ‘Later is later’. Het visje zwom weg van zijn ouders, zo snel als hij kon. Boos en teleurgesteld.

Aan de andere kant van de vijver zag hij een oude grijze vis. Hij had zijn ogen dicht en dobberde op zijn rug met de deining mee. ‘Hoe gaat het met je?’, vroeg de oude vis zonder zijn ogen te openen. ‘Slecht’, zei het visje sip, ‘ik kan niks.’ ‘Dat geloof ik niet’, zei de oude wijze vis.

‘Ik wil lopen, huppelen en rennen!’, zei het visje. ‘Dat kan niet’, zei de vis, ‘je hebt geen benen.’ Beteuterd keek het visje naar zijn staart. Handig om mee te sturen, maar niet om mee te huppelen.

‘Ik wil vliegen als een libelle. Soms hoog en dan weer laag en…’. De oude vis onderbrak hem: ‘Je hebt geen vleugels’.

Het visje werd steeds sipper. ‘Dus op de wolken liggen is zeker ook onmogelijk?’ De oude vis opende zijn ogen en zei: ‘Nee hoor. Dat doe ik iedere dag. Tenzij er geen wolkje aan de lucht is natuurlijk.’ Het visje keek hem ongelovig aan. ‘Kom’, zei de oude vis en hij zwom naar boven.

De oude vis stak zijn kop boven het water en het visje deed hem na. ‘Zie je dat?’, zei de oude vis en hij keek om zich heen. Het kleine visje keek ook: ‘Ik zie water, heel veel water.’ ‘Kijk nog eens’, zei de oude vis en hij sprong even boven het water uit, keek met een grote glimlach naar de vijver en kwam met een plons weer in het water. Het kleine visje deed hem na en ineens zag hij het: wolken. Het wateroppervlak was bezaaid met witte, wollige wolken. Grote en kleine. En tussendoor een paar bomen. Toen het kleine visje dat had gezien, bleef hij om zich heen kijken. Naar het helderblauw van de lucht en het spierwit van de wolken, weerspiegeld in het water. Hij was daar waar hij wilde zijn: met zijn hoofd tussen de wolken.

Na een paar uur in de wolken vroeg het kleine visje aan de oude vis: ‘Hoe wist je dat dit kon?’. De oude vis antwoordde: ‘Je moet kijken. Altijd en overal. Verder dan je kunt. Want wie de bomen in het water ziet, ziet de vissen in de wolken.’

 

Of de vissen in de bomen. Het is maar hoe je kijkt.

 

 

 

Een jaar later

Er is een jaar voorbij sinds ik mijn laatste blog hier schreef. Dat is op zich al behoorlijk dramatisch voor een blog, maar het is nog erger. Ik ben namelijk ook een jaar ouder geworden. En niet zomaar een jaar.

Vorige week ben ik veertig geworden. 40 jaar. En ik weet het: het is maar een getal, ik moet blij zijn dat ik het word. Maar ik moet er wel even behoorlijk aan wennen. Het is zoals Roald Dahl zei: ‘ De laatste twaalf maanden zaten we in één jaar en nu is het plotseling een ander.’ En: ‘Het is heus fantastisch een jaar ouder te zijn, het is alleen heel vreemd dat het zo plotseling gebeurt.’

Lees verder

KrisKras #001 verkoopstyling

Het klonk allemaal geweldig, maar natuurlijk ging er van alles mis. Mijn oppas kreeg een hernia, Astrid kon haar nek niet meer bewegen en in het kantoor was geen WiFi (wel een ploeg luidruchtige schilders met heel veel potten stinkende verf. Wat eigenlijk best gezellig was, want alleen in zo’n groot kantoor bleek behoorlijk saai).

Maar er ging ook heel veel goed. Astrid en ik proostten op onze geweldige ideeën en onze eerste klant kwam langs. Astrid had namelijk de opdracht gekregen om een prachtig huis, dat al een aantal jaren te koop stond te restylen. En ze vroeg mij om daarover mee te denken. KrisKras project #001 was een feit.

tiel buitenkant

Het monumentale pand in Tiel is prachtig en heeft mooie authentieke details. Aan ons de taak om de schoonheid en de mogelijkheden van het huis aan potentiële kopers te laten zien. We hebben hard gewerkt, vooral Astrid; ze zorgde voor een klusjesman, een ploeg dames die knetterhard kon poetsen, maakte de kringloop blij en regelde de tuinman. Samen gingen we shoppen en sjouwden we met meubels. Dit alles met een prachtig resultaat, al zeggen we het zelf. Lees verder

Mijn eigen kantoor

Ik tik dit vanuit mijn kantoor. Ja, echt waar. Ik heb een eigen kantoor. Gratis.

Een gratis kantoor. Ik hoor je denken. Zeker ergens op een zolderkamer van 2 bij 2 meter zonder ramen? Nee dus. Mijn kantoor zit op een prachtige plek middenin het schitterende oude centrum van Dordrecht. Heb je met Koningsdag naar tv gekeken? Toen de hele koninklijke familie op een boot door die prachtige historische havens vaarde? Daar dus.

Mijn kantoor is niet klein. Ik heb een vergaderkamer voor tien personen en drie spreekkamers. En twee ruimtes voor bureaus en tafels en stoelen enzo. Oh en ik heb ook nog een archiefkast waarin ik een rondje kan lopen. Alles voorzien van een prachtig hoog balkenplafond en uitzicht op de rivier.

Lees verder